Mengjes asht

e vjeshta po kuqrremet nëpër gjethe.

Strofulla e braktisur megjithate,

mbet si shejmire.

Guxoj të ëndrroi

edhe tërthoreve te fatit,

se deshirat, dhe në mos gjetshin shteg

krijojn urën e vet. Nji të andërrt..s'paku.

Asht vec rutin metabolizmi stinësh.

Kur edhe muzgu shpupurishet qiellit

si nëpër detin e kuq..,

megjithate, asht pritje e bukur

dhe mëngjes është, gjithsesi.

Dhe ah !
E ngjeshur munges, kjo ditë feste.
Davaritem kujtimesh:
-Të ikurit me të vdekurit,
të humburit me të shenj'tit;
po pse,pse te jet'shmit largë të gjallëve?!

Po te ishte...
Eh,po të ishte qyteti im
dhe lagjeja ime e fundit,e mrama streh,
(shtepia ime) guaca jonë e art,
..e kjo lutje e fundit.

..Asaj flake të hajthme qiriu

që ndrit gjatë në nji dritare
të nji kasolleje të largët,

dhe k'saj përdredhje tymi
në gacën e vetme të ndezur,
mos mi kërko arsye
(më pas, s'do të doje ta dije).

Mund të jen ilustrime të nji ditari
dhe ca hieroglive të gjalla
që përtymen qosheve të pandritshme të ksaj kthine;
kjo hije endacake...

Mund të jet silueta e nji merimange
qe end rrjeten e vete gllabëruese
prapa neoneve përgjat trotuarit.
..edhe hijene mund të jet

që ende lëvrin pas qoshes së murit
nën strehen e k'saj kasolleje
ose njëra nga trillet e frikshme
nën strehën e trishtimit.

Nga kandi yt i vështrimit

ti s'do ta shihje as këte shkëndij t'vetme
që pasqyrohet në bebzat e t'nji përgjumune;
mangësi gruaje do ta quaje-kaq thjesht e ftoft !

Mos pyet! Se më pastaj s'do të doje t'a dije
se egziston nji shuk e përmjegullt rrethë e qark,
pas të cilës përhumben të gjithë burrat e botës.

E gjithcka ka arsyen vet,
bile edhe kjo mostër e cuditshme egzistence
që dikush do ta quante ''cmenduri kapërthurëse''.

Do të duhej të përpliteshe si lëvri flak'ze,
mbi nji pellg dylli të kthjellët
që shket ngadalt në kohë.
E mbase do ta kuptoje nji dite të vonë.

Mbaj mend,
rrezatimin e hanës ndërmjet degëpishave

dhe fërshfërimën e blenit t'flokut nëpër gushë.
(-Oh, sa larg më shpiente flladi i pranveres !)

..Hapat balerine pas trokthit të nji drenushe shteg'humbun,
turbullirave të pyllit njëmijëcudirash,
dhe rr'zimi i brishtësis së saj, para qëndrimit tënd gjuetari,
gjatë do t'mbahen n'mend.
(-Si nuk e vrave ?!).

..pëllëmben mbi trokllimen e trembur nën gzofë,
me nji ngrohtësi erëmali që s'ngjante në ndjellje as në ndjekje,
a thue t'kujtohet ?
Apo e harrove kapronjen që kishte nji jetë në ikje,
e ma s'tu shqit', derisa, nji vjeshte...

U zhyt pylli mjegullirave,
e pas cdo trungu kishte nga nji hije,
ku secila ngjante pak e më pak në ty.
Të priti gjatë nën nji pishe.

Eh, su gjetët ma kurrë,
e trishtimi ndoqi trokthet bashkë me erën,
pa e ditur n'i largohet m'shirës a dashuris.
(-C'i dha ngrohtesia e dorës nji kapronje aq të egër ?!)

Mbaj mend e kujtoj... e nata pa hanë;
lëkurës mi rrënqethet nji fllad i ftohët fërshfërime,
dhe e plog'sht bie brymnaja mbi blenin e flokut
si lotët e drenushës nën degët e k'saj pishe.

Rënje e ngadalshme perendimi
kredh diellin në detë përtueshëm,

e krejt qetas bije mbramja si vagulli
mbi qafën e një mjellme t'braktisun.

Prapa saj bartet nji lavër
si nji udhë e humbun horizontit.

Bije nata...,e ja dhe hana...
Mbulohet terri me nji plaf t'heshtun,
e nën syt andrrathyem,
nji përkdhelje rrezesh t'përhumbuna.