Zogjët vdesin duke kënduar

Njerzore

2011-04-03T14:50:00.000-07:00

Ndonjëherë...

ke për të rënë ulët,

në mos si kalldrëm i gurtë,

do të ndjesh vec lëkurën mëndafsh

nën shputat e buta që kalojnë mbi ty

egërsisht.

Dhe lartësive,

tehet e shpatave t'ajrit

tmerrshëm kanë për tu endur nëpër flokë,

si krehër do të duken.

Veten do ta shohësh ndryshe,

si një shpend të sigurt,

e s'do ta njohësh.

Qielli ka me të josh, si puhiz zanore,

e rrezatorja, ka me të shkri

..asht ka me të lanë dhe s'do të ngopesh.

Hesht!

Se ti prapë do ti thuash shpirtit:

Mej!

Pak diell

2011-03-26T15:12:00.000-07:00

A e di se i mungon pak diell

këtij dimri të marrë?

Më rrënqeth kjo stinë.

Mblidhem rreth vatre

e përhumbem në flakën e hajthme.

Notat e një simfonie katrrithen ndjerë

e mbështillen si gjethe të lëshuara

kërcellit që këlthet thatësi;

zgjohen poret shpërthyese nëpër te

e bie si polen një ngushëllim i rremë...

Psherëtima t'mekura

i thërrasin mëngjesit...

Më ruaj pikëvesën e fundit

për etin e tharë,

se tulipanja jote po fishket.

Ja që ndodh...

2011-03-09T02:09:00.000-08:00

Ndonjëherë vetëvriten yjet,

e bien si lëmshorë zjarri

dhe bëhen britma deti.

Veç gurët e din!

Lutje

2011-02-04T15:07:00.000-08:00

Fale..! Fale për dhembjen
që grryen si shati në temelin e tij të ri,
dhe për lotin fale,
qe si rrëke ujë-shejte i lan lëkurën asht,

e për rinin që thërmohet
si dheu i im't mbi shtratin e derrast',
sa trupi i ri vigan.

Vec mos e falë at mjegullin e errët
që ia mbuloi nëndëqindë e nëntëdhjetë e nentë udhë
që i kishte rruzulli i tij i blertë;
e si mbet të zgjedhë, përveq asaj që e pa;

atë dritë mashtruese,
e at kostarin e zi-veshur që i zgërdhihej prapa shpine
dhe i mbulonte trupin lehtas me hijen katran.

E kush i shpëtoi atij, kush, kush...
Ma gjejë nji t'gjallë - t'përtejshëm vdekjeje,
..veq nji ma gjejë,
që mortja i lypi arsye, e su dit kush ia dha ?!.

Fale te pafalshmën e t'pafajshmit,
dhe pendimin që e pa,
në majat e gishtrinjëve të këmbëve të veta
ku vështrimin e trembun e la.
Lutem...Fale!

FLIJ

2011-02-04T15:06:00.001-08:00

Flij.

Flij dashuria ime flij

rrëzë liqenit...

-O e bukura ime e fjetur !

Vallja e valëve

qoft' harpa e zemrës sime.

Dhe kanga e pulbardhës;

të dërguarat e mia nga përtej kufiri...

Shkëmbehen anijet në liman.

Ndër të gjithë ardhacakët,

veq ti nuk je,

e veq unë nuk jam

mes shtegëtarësh...

..flij...

Përkundmi ëndrrat

deri në zgjim.

MOS PREK

2011-02-04T15:04:00.001-08:00

Mos prek

nëpër tehun e mprehtë të dhimbjes

..mos!

Gjithçka po dhemb ndryshe nëpër lotët e tu.

Diku brenda hirit jam po ajo

që u harrua dikur a diku.

Unë s'kam m'su' me qa për f'minë,

madje as për gruan tashti.

Vonë është, vonë...

Oh, nanë! Pellgu i lotëve po lëvrin

nëpër mua t'heshtunën.

AH

2011-02-04T15:02:00.000-08:00

Dhe ah!

E ngjeshur mungese, kjo ditë feste.

Davaritem kujtimesh:

- Të ikurit me të vdekurit,

të humburit me të shenj'tit;

po pse, pse të jet'shmit larg të gjallëve?!

Po të ishte...

Eh, po të ishte qyteti im

dhe lagjja ime e fundit, e fundmja strehë,

(shtëpia ime) guaca jonë e artë,

..e kjo lutje e fundit.

Pritja

2011-02-04T14:51:00.000-08:00

Pritja s'ka të bëjë me kohën,

ka zemberekun e vet.

Më nuk i numrojmë kambanat e kishës së vjetër

se asgjë s'po përputhet me treguesit e plumbtët.

Motmoti u zharg orbitës së gjatë

e kalendari n'ditje po zbehet nikotinë,

ndoshta dhe pritja a mërzitë

e ne akoma su mërzitëm:

duke pritur!

..e po ndrrohen stinët,

po ikin dhe vitet e djegshme;

por në s'ditëm për të pritë,

si do të msonim ndryshe-me dashtë

deri në dhimbje.

Kapronjtë

2011-02-04T14:25:00.001-08:00

Mbaj mend

rrezatimin e hënës ndërmjet degëpishave

dhe fërshfërimën e blenit t'flokut nëpër gushë.

(Aq largë shpie flladi i pranverës!)

..Hapat balerinë pas trokthit të një drenushe

shteg'humbur,

turbullirave të pyllit një mijë çudirash,

dhe rr'zimi i brishtësisë, para vështrimit gjuetari,

gjatë do t'mbahen mend.

(-Si nuk e vrave?!).

..pëllëmbën mbi trokllimën e trembur nën gëzof,

ngrohtësi erëmali,ndjellje as në ndjekje, athua t'kujtohet?

Apo harrove kapronjën që kishte një jetë në ikje,

e ma s't'u shqit', derisa një vjeshte...

U zhyt pylli mjegullinave,

e pas çdo trungu kishte nga një hije,

ku secila ngjante pak e më pak në ty.

Të priti gjatë nën një pishë.

Eh, su gjetët ma kurrë,

e trishtimi ndoqi trokthet bashkë me erën,

pa e ditur n'i largohet m'shirës a dashurisë.

(Ç'i dha ngrohtësia e dorës një kapronje aq të egër?!)

Mbaj mend e kujtoj...e nata pa hanë;

lëkurës m'i rrënqethet një freski fëshfërime,

dhe e plogësht bie brymnaja mbi blenin e flokut

si lotët e drenushës nën degët e k'saj pishe.

Kapronjtë

2011-02-04T14:25:00.000-08:00

Po shkundet stinët

2011-02-04T13:15:00.000-08:00

Janë tha sytë e vranët, netëve

netëve të nemuna janë shterë...zemër.

Po unë ndryshe s'di as s'mundem.

Po shkunden stinët,

kanë ra dej gjethesh nëpër lëkurë.

Po varrët kush me i pa?

Ky vend, këta gur, këta njerz

dhe kjo heshtje e rrëpirët...

-Ooo paskam faj që jam grua!

GEGNISHTE

2010-05-17T08:29:00.001-07:00

Me një gegnishte t'ambël

ti s'len pa ma l'kundë dhimbën e vajit,

tue ma kujtue fatin e Artemidës.

Më flet për Penelopën, e andej

gërryen tunele të mshefta për amshimin.

Po m'shkund syve hi. I përbij fjalët idhët,

dhe pa mujt me thanë atë që të dy e dimë

mbështetem për fatin tem Artemidë.

HESHTJA QË FLET

2010-05-17T07:39:00.000-07:00

Shmangie pas reshë

Mëngjese t'murrme derdhen

mbi ujërat e rudinës.

Ndjej

se si lëshohet drujshëm

një embrion veze

pëlhurëmjegullt mbështjell

dhe i jepet valëzës ndjerë

njejtë sic erdh

n't'kaluem,

në curg t'burimit

hir e pahir

E aty ku së fundi syri i qiellit

shkrepte një shend,

pellgëzon një rrënjë liqeni.

Përpëlitet malli në buzë.

Në ballin hijerëndë

mblidhen palët rrëfenjëse.

- E kotë heshtja,

pikllimi është art n'vete!

FRYMZIMI BIE NGA KULMI I POEZISË

2010-05-17T07:20:00.000-07:00

Stuhishëm erdhe,

ti paksa n't'hujshëm

e unë e trembur paksa.

Po unë e dija,

furtunat nuk zgjasin shumë

vec se cojnë rrëmujë.

Kisha të drejt.Pas pak të heshtur u gjetëm,

e të stepur në cast

para filizit që edhe qiellin prekte.

Lodhej e e clodhej shpirti

nga druekëputja e drithërimat

tek të mbërrija pak e nga pak.

Ehuu ! Sa ulët mund të binte rrëzimi

nga lartësitë që vetë i ngritëm,

si një poezi e rënë nga kulmi i frymëzimit.

Po tashti... ?

Qiellit të leckosur celen e mshelen dhimbjet.

rreze t'këputura, djegshëm zhbirojnë

e dhëmbin si fjalë të lëna përgjysmë;

e ditura s'ka pse të thuhet,

e heshtura, vec se ndrydh.

Mbijnë poema t'degëzuara

që mbahen rrënjëve të veta.

- N'ashtë!

Ani n'ashtë!

Se kur dhimbja kullohet vesmëngjesesh,

vec aty lindin ndjenja të mëdha.

2010-05-17T07:15:00.000-07:00

2010-04-30T03:04:00.000-07:00

ATY KU JANE TE NGUJARA LUMNITE

2010-04-29T09:27:00.000-07:00

KUVENDIMET E SHENJTA LIRIKE

MBI DASHURINË E JETËN

(Në vend të recensionit)

E ndarë në tre cikle, a në tre oratorio, sipas parimit të kompozicionit e sipas strukturimit muzikor, libri poetik "Aty ku janë të ngujuara lumnitë" sugjeron dialogët e shenjtë... me dashurinë, të bukurën, përgjërimin, me ecjen e shenjtë nëpër hapësirat e shpirtit. Krijuesja, duke depërtuar nëpër sa e sa dekada, të themi kushtimisht, nëpër vorbullat e ofshamën e mikrouniversit të saj, ajo e thur lirikën e saj si një memorie lirike të këtij universi të kënduar në epin e saj lirik. Poezitë që e përbëjnë një tërësi interesante, fillimisht gjallnojnë në memorien e krijueses e mandej në trajtën e shkruar të poezisë. Dhe secila prej tyre së pari është tekst, tekst letrar e mandej është ide, motiv, temë: jetë dhe dashuri, baladë dhe pikëllim. Secila prej tyre ka shpirtin e saj, është lule, lumni e ngujuar në vetmi e në varg, në mall e në kohën gjithë thyerje.

Dashuria këtu është temë supreme e artit poetik. Dhe të këndosh për dashurinë, është njësoj si të këndosh për jetën dhe të bukurën, lulen, jargavanin, trëndafilin. Sikur edhe njëherë na ringjallet miti i i dikurshëm i poezisë si mbretëreshë e arteve, si lule mbi të gjitha lulet. Së këndejmi, premisat teorike na ligjërojnë për situatat e pastërtisë burimore, aty ku embrioni i një kënge shfaqet në trajtën e strukturës së mbyllur, ku uni poetik është qendër e universit, botës, aty ku ekziston vetëm një qenie, qenia e poetes në kontekstin tematik të dashurisë:

Të paktit do të dinë,

se poezia lind nga hiri

e kthehet në varg të prushtë

buzësh të përflakta.

Poetja kërkon, eksploron, gjurmon në hapësirat e kësaj ndenjeje universale...Fjala dashuri këtu tingëllon aq e thjeshtë, e drejtpërdrejtë dhe e sinqertë, po aq sa na shfaqet nëpër hapësirat e ndërlikuara të qenies, kur i tërë vëllimi shfaqet si peizazh i dashurisë, si përvojë e ndërliqshme njerëzore, si zgjerim dhe shtrije ideore e kuptimore e fushëveprimit të cilësisë së dashurisë. Te ky peizazh nuk është e habitshme pse fjalët si dhimbje, trishtim, kujtesë, vuajtje, zgjerohet me hapësira të tjera semantike, deri aty ku kjo temë nuk mund t'i shmanget as vdekjes, as fantazmave dhe hijeve të saj. Erosi edhe këtu e ngërthen tanatosin. Subjekti lirik i dashurisë gati sa nuk është një qenie hyjnore, e cila krijon atmosferën me praninë e saj, krijon pranverën dhe vjeshtën, pemën dhe pasionin, emocionin dhe kujtesën, deliret dhe ndarjen, përafrimet dhe mallin. Porse ky folës lirik asnjëherë nuk zbret në rrafshin e një përdhosjeje të kësaj ndenjeje si potencë seksuale. Jo. Kjo ndjenjë shfaqet përherë si imanentë spirituale, si emocion i shenjtë, i përsosur...gati-gati si emocion platonik me pamjet e saj metaforike. Në diskursin e saj lirik, nocionet e dashurisë si dhembshuri e pakufizuar... janë gjithnjë në traditën e thelbit hyjnor të këndimit lirik, një si metafizikë e dashurisë. Vlerat që formojnë këtë diskurs, mbështeten në gamën e gjerë të memories dashurore, me begatimin e marrëdhënieve dashurore, nga njëra anë, si dhe të rolit të metaforave dhe të ligjërimit të figurshëm në thurjen e kuptimeve të dashurisë.

Në struktrën kontrastive të poezisë MEDET, këndohet lajtmotivi i vajit të tashëm për gazin e djeshëm! E djeshmja: buzëqeshje e fatit, gaz nën sytë e tu, një ninullë e ëndshme... E përtashmja: ankth e vaj kujtese, me gjakimin e tashëm për ta ribërë edhe njëherë atë të shkuar të përdiellshme: medet, lulearrat e pjekura që bien për dhe pamëshirshëm, një përkundje e tyre në djepin e shpirtit, një pritje e trishtë, një shtresim dhimbjesh... Ndërkaq, edhe figuracioni i përzgjedhur, metaforika e përdiellshme me krahasimet e ndritshme, funksionalizohet kundruall një zymtësie lirike të përtashme. Folësi lirik (Uni poetik) i drejtohet një kohe, të cilës nuk i ka munguar një Vetje Tjetër, një Vetjeje të Dytë qenieplotë ("si gazin nën sytë e tu dikur") , që i ka dhënë kuptim plotnisë së qenies...mbase me aktin dashuror. Por ribërja është mbase e pamundur, është si një dhimbje për dhimbjen. Lirikën e lind dhimbja, vuajtja...thuhej në antikë. Dhe kjo dhimbje mbi dhimbjen dikur e tash, është tharmi i frymëzimit lirik edhe te kjo poezi.

Teksti i tillë na është personal, i veçantë, tekst i rrëfyer, intim, i sinqertë.... Kategoria e të sinqertës...a nuk e përbën edhe një vatër arti, artin vetë? Poetja sikur na thotë se teksti poetik mund të ekzistojë vetëm në veten e parë. Madje, krijuesja sikur nuk pranon tjetër model të shkrimit poetik. Poezitë janë projektuar nëpërmes kësaj thjerrëze të prekshme, të ndjeshme dhe emotive, kryesisht të diskursit erotik: Unë me Tjetrin, ose pa Të; dhe, aty-këtu, të një diskursi intelektual: unë me veten ose pa veten. Te e fundit, a nuk është ky model që nga burimet e kryehershme të poezisë? Që nga traditat e saj parahomerike?

Nga ana tjetër, sado që thënia e tillë përgjërohet kah misteri i qenies lirike, megjithatë folësi lirik nuk dëshiron të fshehë asgjë, ajo dëshiron t'i zbërthejë enigmat e këtij emocioni memorial. Te poezia, së këndejmi, duke qenë një realitet i strukturuar krejtësisht ndryshe nga ai i mirëfillti, nga realiteti i njëmendët; nuk është e habitshme pse poetja përdor dhe shfrytëzon figurat dhe imazhet mbireale, fantastike, një si botë poetike virtuale. E, në këso rastesh, lirika e këtij vëllimi përafrohet me diskursin modern të botës së ideve poetike, porse pa pretendimin për ta vështirësuar komunikimin lirik dhe pa pretendimin që fjala të mëveshët me shumëkuptimësinë, me polisemantizmin aq të kërkuar të lirikës së sotme. Kjo lirikë, madje, duke i shprehur situatat psikike, emocionale me anë të ritmit krejtësisht të lirshëm poetik; së andejmi i çliron sferat e ndërdijes së folësit lirik, ashtu sikundër kjo lirikë e ngërthen edhe sferën racionale të idesë e të thënies lirike. Hegel do të thoshte se poezia qëndron në shkallën më të lartë të vlerave artistike, pikërisht për faktin që në sintezën e tillë i ngërthen edhe sferën irracionale, edhe atë racionale. Falë elementeve jetësore, biografike, poezia e tillë gati sa nuk bëhet një biolirikë... një biografi e shpirtit të dashurisë. Porse vëllimi në tri oratorio ngërthen edhe funksione të tjera esenciale të ligjërimit poetik. Roman Jakobson do të thoshte se ato funskione thelbësore të këtij ligjërimi na janë funksioni referencial, emotiv, konotativ, faktik, metalinguistik dhe poetik. Këto funksione hetohen zbërthyeshëm edhe t kjo lirikë.

Prend BUZHALA

shkurt 2010

KUVENDIMET E SHENJTA LIRIKE MBI DASHURINË E JETËN (Në vend të recensionit)

2010-04-29T09:23:00.000-07:00

2009-08-12T05:07:00.000-07:00

Oh, braktisje! Ngreh e nuk këputesh,

e më pastajë, bie tkurrshëm në honin ma t'thelltë të zemrës.

A iket nga vetëvetja më tej se kaq ?

2009-07-27T13:05:00.000-07:00

Arnulf Øverland

(përkthim)

Nënshtrim

Aq kujdeshëm vije nata, aq miqësore, e ngroht dhe e e gjallë,

dhe terrohet tek të gjithë, tek të moqmit dhe tek ata dy.

E errësira më fsheh, dhe bën mirë kështu,

se pak ka dallim qarja nga të qeshurit.

Këtu tani për shembull hec nji endacak këtej

dhe i dërgon syt e gjatë drejt secilit parmak të ndriquar

dhe pret kinse asgjë s'do të ndodhë,

sepse nëse ndodhë dicka, do të jet shumë e cuditshme.

E rruga shqyen vrima të jashtzakonshme këpucëve të mia.

Pran meje shushurisin fustane. Automobilat i bien borive.

Unë i numroi të gjithë t'përgjumurit dhe të zgjuarit parmakë.

Por për dëshirën e zotit vazhdojn qifte pas qiftesh të prehen.

Atje është ! Qiriu ende digjet në dhomën e saj.

E di se atje banon një t'cilën e njoh në heshtje.

Dhe ajo i ka syt e kafët. Por ne s'jemi miqë.

Dhe e nemitur bëhet nata për mua, si goja e saj eshtë nemitur,

dhe e shurdhër për të gjitha lutjet si veshët e saj nga frika e të kobshmës.

Ngujuar është ajo zemra e vogël dhe ajo porta e kthinës së vockël.

Atje është. Qiriu ende digjet në dhomën e saj.

2009-07-24T00:41:00.000-07:00

Përpëliten në heshtje,

t'vetmet andrra të gjelbërta.

Netëve të zgjume,

lulet e verës,

fishken pa nji pik shi;

pa e ditur,

kujt ia kan borxh,

lumnin.

Thyhen e heshtin,

edhe shpirtërat.

Ata që kurr nuk mblodhën

nektar nga dhimbjet dashurore,

paskan drejt të na gjygj'tojnë?

Kemi ngelur në mëshirë të kohësis,

mes të ngecurve,

e të hecurve:

-Të cmendurit e shekullit

do të quhemi!

Oo, ata kurr s'do ta kuptojn,

(e mbase po, nji ditë)!

Shelgu pikëllues

2009-07-19T15:10:00.000-07:00

Tjerrë e shtjerr koha

shtrojën e vet të gjatë.

Shtegut te saj të ngusht,

po piqemi si dy humbës.

Jam lodhur?

-Ke të drejtë.

Por,shihë botën për rreth;

(krizat,

termetet,

vërshimet,

luftrat),

shih -shelgun pikëllues;

sa më të rënda degët,

aq më i qëndrueshëm.

Dhe krejt në fund

shih rrethë vehtes.

Për gjithë cka shembe

-fillimi im- qenka fundi yt.

2009-07-17T03:34:00.000-07:00

Jo,nuk janë njerzit,as jeta ,
jan fatet që lindin të kurdisuna qysh në embrion,
jan damarët që na lidhin nga brenda,
e s'na lëshojn. Kot rrehemi se jemi të lirë,
gjithmon ka disa dej që na tkurrin,
-ja, deri aty është kufiri-na e bëjn me dije.

As pylli më nuk është ai i njejti,
i jan dendur degët, është zymtë.
Drerët më nuk luajn nën dritën e hënës.
Mëngjeset të përgjumura prej vransive,
nata e gjatë ju paska lënë gjurmë nën qepalla.
Gjithcka është ndryshe, e edhe pylli...
Dikush si nëpër ëndërr thrriste këtej dikur:
-Zgjohu,drenushe, qenka qëndisur pylli me lule-mali !

2009-07-16T18:58:00.000-07:00

U shterrën klithjet,

klithjet mbi natën e shurdhër,

e ti nuk e di,

saherë rash thellësive,

dhe preka fundin e territ,

si nji rënje e plogësht shiu.

Ishte ajo dëshira e cmendur e vetvdekjes,

dhe ajo drita e castit të fundit,

që më hurp, tunelit verbues,

e më ringjallë herash të panumërta.

Ti nuk e njehë atë ndjenjë,dhe bën mirë,

se të fortit vdesin vec nji herë.

Vjen e ma shpalon mëngjesin.

Gjunjëzohem para diellit-rrëfehem,

dhe Zot m'ndihmo,

nuk mehen dhimbjet me vnerin e pelint;

përqafoj dritërimin e tij

dhe ia puthë të gjitha dhimbjet e ambla

rrezeduarve që më bekojn.

Oaza

2009-07-14T06:57:00.000-07:00

Buzëfresk.Më braktise.

Rreshkem në shtratin e detit të vdekurë

e dielli përcëllon, qysh se kur.

Qysh se ike,

oaza-shkretëtirë.

Valë nxehtësie rrin pezullë mbi ajër,

si liqe i vagëlluar.

Bregëvështrimit tim, mbete hije,

e se di më, në vjen a shkon.

E dehur nga vapa e verës,

më nuk e di në ishe vegim

a ëndërr, që do t'më vriste nji zgjimi.

Por, rëra që mbuloi këtej,

dëshmon se kishte nji detë,

dhe kto breg'za, horizontit,

valza t'mbetura pas nji stuhie...

Kush e valviti rërë-oazën ?

Këtej vallzonin engjujt dikur,

dhe i pahitinin krahët si pulëbardha.

Valët lazdruese,

lindnin poezi poetësh,

dhe ngjiteshin shkëmbinjëve,

vrapthi mbi lartësit e detit.

E ne, që i trazonim bashkë?

C'na katandisi kështu ?

Kush nga të gjithë ata,

që më s'paku pat' të drejtë...

O,thatësi e heshtur !

Tek kërcëllon,

pëlsasin rrudha të reja nëpër ty.

Erërat humbën udhën.

Bartën kopen e reve mbi dhena tjera.

Diku, mugëllojn lëndina të reja,

e dikush tjetër kullot nëpër to.

Nën thundrat e nji nate

2009-07-09T18:32:00.000-07:00

U hap burgë i errët.

E sontmja, i liroi kuajt e bardhë.

T'prangosurit e qelis korbe

u shkapërderdhën rudinës.

Unë nuk bëzaj.

Kërkoi nji shkëndij

nji të vetme

të ndrit mbi terrin,

e qielli pafajshëm vetëtin.

Ndriqim mbi natë;

sy në sy shpalohen,

e buzë mbi buzë.

Trupa që bien mbi një re-hije.

Mbyllë syt me duarë - shoh.

Mbaj veshët,

po mali s'qenka i shurdhër

e as fusha e verbër.

Vec nata e thatë

pa nji pik shi,

shkrumbon mbi buzë,

e ti nuk më sheh.

Eshtë mesnatë,

harrohem ngadalt në dihamen tënde,

zanohesh në nji shkëndij të gjallë.

Unë fantazmë që lodroi territ

përtej dritës, e vdekur.

Murmurimë !

Harbohen kuajt e bardhë

lëvrojn dheun me patkonjë.

Ka lule që u thyen padashje

-dhëmbin kërcejt.

Nënsqetulla degësh t'cara;

këputen degëza të brishta

dhe bien

si klithje të ftohta.

Hingëllima kuajsh të bardhë,

trandën qiellin.

Se deshtën dhimbjen,

dritën deshtën,

shiun

mbi shkrumbin lëkurhollë

buzësh...

Por nata, prap s'ka faj,

as fajtor s'ka,

mëngjesi po fle i lodhur,

në shtratin e butë

mshefun prapa globit.

Endërron?

S'do të piqemi në ag,

jo sot,

tani kuajt e bardhë

qenkan të lodhur.

2009-07-08T00:51:00.000-07:00

Asgjë e re, te vjetrat ende gjallojn.

Ne kalendar thyhen datat,

e si ne copza kujtimesh

thyhem edhe une, në treshe.

Kotem para nji seriali të përmbrëmshëm.

Më kfjell zëmria prapa gjamit,

që krijon gjëra të cmendura

e pretendon të pranohet si bashkohës;

vrojton nji skulptur të ftoht gruaje

dhe tenton ti jap form, stilit të ''pagdhendurë''

me bisturin e tij.

Mbylli dritaren dhe përtrijë heshtjen,

ndjehem aq mirë në levozhgën e saj,

pas nji zhaurime erërash të stuhishme.

Asgjë e re. E njejta piktur dhe në mur;

ca gjuetarë në ndjekje thëllënzash

dhe endacakja e njet,

që ende shtrengon

nji foshnje të brisht gjoksit,

dhe mëkon shpirtin e saj.

2009-07-06T09:39:00.000-07:00

Jo nuk qe thirrje.

Qe këlthitja e nji pulbardhe,

as kang as vajë,

që kujtimet mi shpupurisi.

E ku ta di në isha ëndërr

apo ëndërra ishte,kjo fërfërim dahu

që etshëm më puthi.

Erdhë,

morri zjarrë e iku,

e digjën e mallit në duar ma la.

Shkëputje

2009-07-04T03:56:00.000-07:00

Sa më paska munguar

përkdhelje mëngjesi.

Epem në krahët e flladit

dhe puthë brymnajen në syt e uritur.

Këlthasin brinjët në shtrëngim ndjenjash,

përpihemi të përzier me lotët.

Kam frikë të prek dritën

më tepër se c'më takon.

Luaj me rrezen nëpër duar

dhe ringjallem në drithërimen tënde.

Shtrëngohemi,

thu se asht prekja e parë.

Humbas në syt e tu,

por se, aty brenda,

më vdes dicka e imja,

veshtrimit tënd të pa shpres't.

-O, mrekulli e shkurtë,

merrmë për dore, me veten!

Katrrithem ngashërimit tënd

tek më shkëpusin dritërimit.

..e sikur të ishte prekja e fundit!

Duarve mbetur në ajri,

bie nji rig e imt'.

2009-07-03T18:49:00.000-07:00

Ndryshe dua sot.

Dua, e du të derdh

nji rig malli

shtegut lug e bregë.

Ah, lermëni sot,

t'bahem armik i vehtes.

Le t'më falin miq't,

në jam e s'jam me ta.

Në degët e shelgut

rrëzë shatërvanit,

po fishken ditët e verës.

Dje ndryshe ishte këtej.

Vec rrëke fontane

dëshmon se qem të jetshëm,

aq ëndërrt ishte këtu.

-Ah, ëndërr mos mbeq!

2009-07-01T18:15:00.001-07:00

Ka dicka, që ma hesht poezin;

nji ndrydhje e leht,

një pik që ngec pas të parit varg.

Se në jetë,

gjithmon mbetet dicka

që tunet,si ujnat në gji të gurit.

Patjetër t'ket nji dhimbje t'pafajt,

t'pa zot, e t'pa fre,

që vec vala e kthjellt e men.

Nji gurgullim rrëkeje kroi,

që përhumbet diku larg

në zhaurima stuhie.

Por unë e di,

se nji ditë do të kthehesh

te rranja e burimit.

Fundja -

e ruajtur për shpirtin

që vet e rreshke në diell.

2009-06-26T20:12:00.000-07:00

Nata, kjo vrasëtare e pafajshme,

s'ma ka faj vetmin, e as pritjen

në kalendarin e zhubrosur.

Diku në të ngrysur lodhet dhimbja;

dielli, muget i përgjumur në syt' e mi,

dhe shkëlqezon shiovinën e së mbrëmshmes.

Momente t'lëna të heshtuna,

ringjallin ilustrime kujtimesh

të nji albumi të vjetër.

Ndëgjohet zhaurimë e ujvarës së bujshme;

shetitores përgjatë kalldrëmit të zbrazët,

megjithatë s'jam vetë.

Ka ditë, ditë që nuk sjellin asnji ndodhi,

por edhe fate ka të dhimbshme

që i pranojm të tilla siq jan të thëna.

Megjithatë, asgjë si kërkova k'saj nate,

dhe s'prita asgjë më shumë

vec mallkim zane të isha,

e ta flija tiktakun e kohës

derisa t'më zgjoi buza e rrezeagët.

2009-06-21T07:01:00.000-07:00

T'harrum,

ngarendësish në parkun e blertë;

stol’i zbrazët nën hije të blirit

askujt s'ka me i ra në sy.

Të paktit do të din,

se poezia lind nga hiri

e kthehet në varg të prusht’

buzësh të përflakëta.

T’harrum,

do ti kujtohemi ndoj’i ditë,

të magjepsurve aromë bliri,

në stolin ku i perndiznim mbramjet .

2009-06-20T19:16:00.000-07:00

Erdhe pranverë,

aromë mire

djerrinash,

shpërtheve bozhure.

Tani po largohesh

e s'më lën'

as të përkas

ikjen tënde,

por aromën e le pas,

bozhuret dhe verën.

Ngasherehem

k’tyne lëndinave.

Lulmallet e verës,

me vjeshtën

do të fishken, pastaj

dhe dimër i gjatë...

Ah dimri!

Pran’ oxhakut do t'më zë,

duke pritë at' puhi të ngrohte

që ka vec buza jote e pranvert.

2009-06-20T07:14:00.000-07:00

Humbaudhëve të natës

ngarendin vec të pashpresët.

Unë kalëroi me erën përtej dhimbjes.

Prek dritgazin e afërt të agut

në syt e buzët plot vesë,

e freskun nën mornica.

Dhe ah!Dita e bardhë të vinte

ndryshe s’ka se si...

-Flatëro,

imja pulëbardhë,përtej natës,

e bjeri pritjes tej përtej.

Gjejë folen e dritës e në burimin e saj

shenjtëro te vojtunit.

2009-06-18T12:50:00.000-07:00

Stinët n't'ikun,

lan nji shiovin të mugët.

Avytet re e vrugët si nëm e moqme,

pritet shtrëngat e gjatë.

Asht harru vera n'ftyra të pafajshme.

I kthehem qiellit...Zot!

Po mbahem me shtatë varrë!

Ku jan të ngujueme lumnit

e fëminive t'humbuna?

2009-06-16T11:46:00.000-07:00

Hapsirë atlantiku mes brigjesh,

si shtëllung e vrugët;

sado hollë tjerrë kohën tonë,

aq më fort kalit nji fill qëndrese.

2009-06-15T17:12:00.000-07:00

Psalmi ngashënjyes i një detari

'' Do ngas barkën mbi ujnat e dalldisuna.

Nëse diell-lindjen nuk e zë,

do ta zë ylberin, përtej perendimit '' !

2009-06-14T07:46:00.000-07:00

Natë

Në nji natë si kjo, erëlehta

do t'fërfëlloi xhamit krahëhapur.

Do t'vij ashtu papritur, e dorelehtë

do t'shpupuris flokun e thinjur, pritjesh.

Retë, ah retë, më në fund

do ikun të dëshpruara,

si silueta kok'ulura,

pa lën më asnji lotë.

Nji natë si kjo

do të derdh shkelqim yjesh

në syt e vet të errët.

2009-06-13T10:21:00.000-07:00

Kah po të shpien udhët ?

U heshtën fjalët;

më nuk flasim, dremis në melodin e nji kange

që i thot të gjitha.

Flatroj në krihët e saj te enderr’t

gjithandej kah do të doje të isha.

E po të ndjek,

do e kudo që me shpien flatrimet,

kah unë po thurr nji anderr meridiane .

Por sërish e sërish,

po më k'puten fije t'mëndafshta,

e po më shthuren

para vështrimit tënd të perhumbun.

- Kah po të shpien udhët ?

- I dashur im, kah po të bien petale shprese?

O i vojtuni im !

Nga veriu në jugë, rrahi udhet pa mua,

dete e bjeshkë shpupuris,

dhe gjej gjurmët e njoma te ditve të blerta.

Nuk asht hovi, jo .

Asht vrulli ai që i shemb të gjitha muret;

beso,lutu e beso,se mu aty lind mrekullia.

…Je lodhur.

Je lodhur për vehte, por tani vazhdo për mua,

jam fundi i labirinthit tënd,

ne fund te territ.jam drita

dhe aty,oh aty të piqemi dua!

Aty si praneveren po te pres.

2009-05-23T06:18:00.001-07:00

2009-05-20T13:34:00.001-07:00

Bashk',

ngritnim k'shtjella t'andërrta,

e lindnim nëpër to,

ngisnim dahin e vakt t'pranveres

e pikturonim neper re;

buz't'qeshune e syt'shkrepun rrezatimesh.

..i lidhnim vargoj largsive, bashk'.

Venim rruza kohe nëpër to,

e shprushnim bagazh kujtimesh

t'moqme sa vet ne.

Tani,

ngadalt po rreshqasin

rruz'ujza trishtimi;

i l'moj nën gishtrinj',

dhe thinjat e pritjes

me nji shpres...

2009-05-19T17:10:00.000-07:00

Dashuri,

u thye dhe kjo mbramje.

..ku t'zuni natja e parë;

n'cilin hon t'shembën,

ndjenj' heretike?!

2009-05-19T12:02:00.000-07:00

Ec e vete...

hamendja të shpie drejt nates,

dhe e akullta nënqeshje e fatit !

Valigjen ke vatër,

e dheun e huj nën gjurm'.

-E shkel apo të shkel?!

Ka gjera qe kurr s'do ti dim.

..e ka njerz qe do ti njohim mir',

vetem kur t'iu rrapllojm portes

me at trokllimen e ditve t'shtira.

Ka net e net, por...

-O, burr', ka dhe dit' t'mira,

edhe udh' ka !

..e asgje mos paq',

ke qiellin streh për shpirtin !

Vec ec e ec...

Avytu ma afër kohës.

2009-05-19T11:56:00.000-07:00

Jom pas betu, para pragut,

e ndjenjës t'shpirtit t'shejt

''t'jem mish e gjak''.

Tani,

e prulun para lotit,

s'muj pa qen' njeri.

Në s'më zuni nama e kujt,

mu beja eme po m'vret,

e urata po m'ringjall'.

2009-05-17T16:08:00.000-07:00

2009-05-17T09:41:00.000-07:00

Mal thirrjesh,

per ditet dhe netet

mbi breg malli.

..vec ndjenja ur',

udhve qe k'puten

rrëz' greminash...

Du t'kcej mbi naten vigane

e ta za vesen e mengjesit

buz've tua.

2009-05-16T05:46:00.000-07:00

Ah moj,

cmendunia eme e amel moj,

kam'kryq, n'qylymin fluturues,

andrrash e përtej andrre m'ndjell

si flutur...si lazdrane qe je

po ti ndjek zikzaket

livadhit, gonxhesh qeizu;

e si menje let që jam,

harroi moj harroi,

pasna a s'pasna krah'.

2009-05-15T14:49:00.000-07:00

N'cdo mbramje

nga'i copë udh' po t'percjell

vades t'lotit tem.

Lem' kershnajave t'mia

pa droj...

Netve t'dimrit t'zi

brymnajen aq mir' i njoh;

t'ardhunat,

si ato të ikunat

do t'mahen men

e n'shpirt hulli te etune per shi

Po prehet peni i fjal's

tehut të shpatës s'art,

ah,dhe premtimi

i nji nate t'madhe

dro po k'putet...

Udh'mara koft me ty !

Dhe perëndesha jeme,

mbi farin e pritjes qoft'drite

kah un'peluhren n'vek tue en.

2009-05-12T11:41:00.000-07:00

Keng'vaji

Zhgandrra ka nis

me m'ik ndër durë,

si pluhur andrre...

Dit'lumet,

n'lindje të tjetërkujt

e n'prarim temin.

..kurrë s'kan me dit

si i bahet vaktit t'ikun;

i knohet a i qahet ?!

2009-05-11T17:28:00.000-07:00

N'syt e tu,

t'mit, t'humbun

po i ndjeku

lugjeve të veshtrimeve tua.

2009-05-11T12:13:00.000-07:00

Heshtja që flet

Nën ikje resh,

mëngjese t'murrme

derdhen mbi ne.

Ndjej',

më l'shon drujshem,

si nji embrion veze

pëlhurmjegullt mbështjell.

Ashtu siq erdha

n'tkalum,

në curg t'burimit,

m'ep valzës

let...

Përhiret muzgu.

Aty ku s'fundi syri i qiellit

shkrepte nji buzqeshje,

dridhet buza n'mall.

Ta shoh ballin hijerand

se si vranet heshtja

e shpirtit t'pa gojë.

-E kot' fjala;

pikllimi, art n'vete !

2009-05-09T14:52:00.000-07:00

Natën,

krejt pafajshem,

levrin nji siluet e hajthme

varun në akrepa te ores.

Rand hec me kohën,

e zvarr,

si pritja

në qetsin e nji minuti.

Asnji piptim shpirti.

Rrebesh tiktaku vec,

cukit heshtjen e natës,

pa ty.

2009-05-09T05:42:00.000-07:00

Asnji pipetim shpirti.

Vec nata levrin siluten padurueshem;

at hijen teme që harron me hec

me kohen e varun n'akrepa të ores.

Nata, krejt pafajshëm

e shtrin terrin mbi qytet,

asnji piptim shpirti

vec nji siluet levrin rand

e varun n'akrepa te ores

zvarr hec me kohën, zvarr

si pritja, në qetsin e nji minuti.

Natën,

krejt pafajshem,

levrin nji siluet

e varun në akrepa te ores,

rand hec me kohën,

zvarr,

si pritja

në qetsin e nji minuti.

Asnji piptim shpirti.

rrebesh tiktaku

cukit heshtjen e natës

si malli

pa ty.

rrebesh malli

cukit plagën

rand

varun

Pritja..

në qetsin e nji minuti,

numron rrebeshet e gjata te dhimbjes

heshtje e vdekt kjo nate e gjat,

pa ty.

2009-05-08T08:01:00.000-07:00

Asht dasht moti...

moti qenka dasht

mi shfletu gazetat e moqme,

e krejt rastsisht met' njoft.

..prap (sikur sod),

s'kishe desht me t'lexu n'sy,

e me mallku verb'sin teme

që besoi f'minisht.

2009-05-08T02:47:00.000-07:00

Jemi lodh;

ti me mu,

e unë me gurin e Sizifit.

Edhe vet,

sec herë e më pak po i du

deshtimet e mia.

Vec se unë,

s'kam ku me ik prej tyne,

vec n'më zafshin rrokullimat !

2009-05-07T09:34:00.000-07:00

Me nji gegnishte t'ambel

ti s'len pa ma l'kun dhimbën e vajit,

tue ma kujtu fatin e Artemides.

Më flet për Penelopen, e andej

grryen tunele të mshefta për amshimin.

Po m'shkund syve hi. I përbij fjalët idht,

dhe pa mujt me than atë që të dy e dim

mbeshtetem për fatin tem Artemide.

2009-05-05T16:12:00.000-07:00

Eshtë një pend

e ngjyer në bloz të fatit,

dhe nji poezi,

që prehet në mu netëve t'zgjume.

Sa kollaj mashtrohet vetmia

endrra-mengjesesh t'përgjumura,

duke pritë në verand të pritjes nji shend'

që pas reve shtëllungtymta më fshihet.

-Ja ku jam!

Me nji varg si hajmali,

hapoj pafundsin e këtij horizonti

dhe i thermoi ditët e pritjes

përjetshëm !

2009-05-04T18:06:00.000-07:00

Shpirtit

Ku vete o i mjerë

o djallbardhë i mirë, ku vete.

Në dehje pritjen vret,

po malli, malli mbetet k'tu

..krahëhapur !

2009-05-03T09:49:00.000-07:00

Rrëz kufirit të durimit

Ndoj ditë,

kët' mori ndjenjash t'përthuruna,

vec heshtja mund t'ma vret.

Dikur,

dot' kemi heshtur mjaftueshëm,

unë dhe fjala.

(..le të dhemb,

derisa t'shpërthej

si llava e ndrydhun nën rrasë).

Diku,

gjitheckajen e zen e vona,

e ma s'do kete kuptim

as kjo heshtje e gjatë.

2009-05-03T05:26:00.000-07:00

Lodh't...

lodh't i hec rruget e botes

me nji barr t'lindune

mbi kurriz.

Në shpirtin vigan

edhe nji streh

per dhimbjet e botes,

që veq mbledh e s'len.

..........................

''..edhe kjo ndjenje kryenece,

që zuri nji qerdhe të ngroht...''

2009-05-02T04:19:00.000-07:00

Ku ta gjej kulmin e shpresës

që pritjen time t'ia var mbi maj,

kesaj stine që vrullshëm shpërthen sythet

nën syrin e qiellit.

Në kët' botë t'përcudme digitale,

përthuren udhët labirinth,

gjurmët edhe njerzit përthuren.

Po unë e mas vaktin me orën e lasht

e pas burimdritës hapat i ngas.

I vetmi shteg,

që s'ma rren kohën as kahjen.

2009-04-29T07:39:00.000-07:00

Të cuditshme ëndrrat !

Vizione të shkurta, ku gjejn streh

të gjitha mrekullit e mëdha.

Agoni që ringjallen

nëpër shkëndija shprese

në bebzat e tua të mëngjesta.

Cuditshem dhe trendafilat e fishkur,

papritmas drejtojn gonxhet kah lindja;

ngjajshëm me buzqeshjen e befasishme në buzë.

Enigmatike

edhe kjo ndjenjë cmendurake !

Më ndjell përgjumjen

si foshnjën e embla ninull !

2009-04-28T02:05:00.000-07:00

Po shuhet nji yll nate.

Koha-kohës më i largët

e më i përqart, udhërrëfyesi im.

Dhe jo rrall

lidh' vargoj të këputur bisedash

të harrnoi edhe nji tregim t'leckosun;

nji si atë të djeshmin që më ngjan

në t'harrumin ag nën qerpik.

Shpesh e më shpesh

grindemi me hijen që s'më shqitet.

Edhe ajo po matet mem' përqesh.

2009-04-25T18:38:00.000-07:00

I vdiq ora kohes,

sikur hapave qe ndiheshin te pragu

e rrapllimave që gëzueshëm shkundnin porten,

dikur.

..........................................................

..vështrohemi vështrimdehur

dhe shmangemi vetëtimshëm;

s'mishërohemi e as njihemi më.

Do ta theja grushta këtë pasqyr,

sikur ta dija se dot' spirroheshe

si pëlcitje xhamash.

2009-04-24T06:59:00.000-07:00

2009-04-22T01:17:00.000-07:00

***

Nën at' pirg ndjenjash,

flen nji nate e gjate skëterre,

e mbi te, një murriz damarve degëzon.

-Sa eger po gervishin gjembat!

Kujtimi, plagë e gjëmë,

dritheron freskun e muzgut nëpër trup,

kur nga honi shkulet fjala.

Thellë rrënjë leshue ka trishtimi !

U deshka kohë e udhe

të piqemi unë dhe harrimi.

2009-04-19T15:33:00.000-07:00

Eja o ndjenje, ta shetisim vetmin

bukurive të egra mbi fiorde,

ta hecim bjeshkeve

që krenohen si piramida gjigante.

Tek këpus fije lule-egrash

gjishkëmbinjëve të thepisur, ti eja.

Eja, eja ta mbrrijm majkulmin e shpreses

atje ku i kemi ven themel

tempullit të ëndërrt, mbi nje re.

Ja, kaq egert dua!

Dhe po aq butësisht e ndjej

kengën e pulbardhave

që përkunden krahëhapur

paralel me diellin mbi det.

Nisu,

të të ndjek si Gërshetëza,

e detit vale mbi valë

stuhi dallgesh let' na bartin,

andej prej nga fryn juga e bardhe.

-Eja o ndjenjë,

ti zonjëza ime e heshtur!

Atje dikush na pret !

2009-04-17T20:09:00.000-07:00

Gjurme

Unë nuk mund ta zë hapin

derisa gjurmët e kohës po më ikun.

Akrepat terheqin njeri tjetrin nxitimthi

si njerzit që heshturazi

i tërheqin hijet pas veti.

Më s'ka rëndsi,

ishte apo është rastesi,

gjithcka ka arsye

madje edhe në jan të rreme.

Dhe a e dini ?

Kjo bote cmendurake tjeterson gjithcka,

dhe as nuk është cudi

nese shtegtaret gjithmon nuk mbesin !

Ikën të gjithe

e po tërhiqen edhe ata që mbeten.

-Ikni, në vrap pas kohës ikni,

arsyeve që po ju ngasin !

2009-04-15T04:53:00.000-07:00

Bëje Zot !

Në preher të natës kotem

tue perkund lumturin e fjetun,

e si një nëne e mire

i këndoi ninulla mbi djep

dhe nanuris nji plag të vjetër.

Diku buz agimit

kam me mejt dhimbjen,

pa lot kam me mejt.

Se trishtimi nuk eshte vajtim

veq nji gur i rand ështe,

i bartun prej shekullit t'kaluem.

Dhe nuk do ta quaj dobsi

nese një dite të ditëve t'mia,

nën nji rreze agimi

dot' shkëlqei nji lot i kthjellt.

Veq për gezimin du të qaj,

me lot gruaje.

-Bëje Zot !

2009-04-13T15:17:00.000-07:00

Pritje

Ditën pas të nesërmes

se prituri do të thinjen stinët,

si e sontmja që then' heshtjen me rrëke shiu,

ja kështu!

Po mos t'qe pritja që ta prisnim

s'di ku do e murgoja shpirtin më mire

se n'kët prizem, që zbërthen ngjyra ylberi,

mu këtu...!

Edhe ditën pas të nesërmes do të pres

nji këtu!

Sikur të sontmes, a do ti kthehesh?!

2009-04-12T04:50:00.001-07:00

Heshtja që flet

Rrashten e fjalës po e ndrydhi

mos me ju ba vetullave tua hije.

-O dhimbje frekeputur

që po më tret mrizeve,

e më gllaberon si mjegulli e terrt',

sa embel po më vret !

2009-04-09T09:50:00.000-07:00

Më et' kjo duhme deti

dhe vala e kalter që tund cepin e durimit

tek kerkoi gjurme t'më shpien te oaza jone.

..le të eshkem,

kisha aq nevoj për diell,

shperthejn deshirat si sythet

në qilimin e blert të stines...pres,

pres barken prej matan bregut

dhe oh, sikur të kishin ndjenjat vela...!

Dua të pi uje të kthjellt kroi bjeshke

nga pëllëmba jote.

2009-04-07T12:39:00.001-07:00

2009-04-07T05:18:00.001-07:00

Perkujtim

Mos më pyet ku isha mbreme.

Stepave pa drite hene se di kah lodroi mendja e humbur.

Deri ne ag u grindem me naten shkemboreve të thepinjta,

për shpirtin që ma kthen në zog të zi vaji

e për shtigjet qe mi terron aq rënd cdo 7 prilli.

Tani e 6 vjet nuk gjej udhe ti baj drite vetmis tane,

vetem po i ndezi nga një qiri territ tim.

Ajo fjongo drite kur nuk prehet,

mbi kodrinen e that' rreze qytetit,

mos u ndje i lanun e i harrum,se

sikur të gjithe shtegtaret,

s'kam se si të mos kthej andej,

edhe une një dite !

2009-04-07T05:18:00.000-07:00

Mos me pyet ku isha mbreme.

Stepave pa drite hene se di kah lodroi shpirti i humbur,

Deri ne ag u grindem me naten shkemboreve te thepinjta,

per shpirtin qe ma kthen ne zog te zi nate

e per shtigjet qe mi terron aq rend cdo 7 prilli.

Tani e 6 vjet nuk gjej udhe ti baj drit vetmis tane,

vetem po i ndezi nga nje qiri territ tim.

Po ti, atje mbi at' kodrinen rreze qytetit

tek pret,mos u ndje i lanun e i harrum,

se te gjithe shtegtaret kthehen ndonje dite.

2009-04-06T17:15:00.000-07:00

Kengen e njemendet,

a se lam te varur mbi stin,

pa ia prishur gjumin askujt?

Cdo mbremje flej mbi endrren e bukur

dhe i druaj zgjimit se mos ma thyejn vegimin,

e ma vrasin vrullin fluturimit.

Lermeni mengjeset le te lindin

duke i kenduar pranveres se pambrrire

se ajo si beri dem askujt.

Eh,sikur ta dinit, se me vije ndonjihere

te kelthas sa ti tundi edhe bjeshket;

zani i brendshem nuk vret kend veq shpirtit.

2009-04-06T10:53:00.000-07:00

Disa nga ëndrrat ndodh te mbesin vetem endrra

dhe ne,po ata,te njetit mund të mbesim;

dy adoleshent ne labirinthe jete,

ne kerkim te nji bote te tret,

as enderr, as zhgenderr.

Brenda k'tij kopshti hyjnor si të vetmit endrrimtar,

edhe te paret a te fundit shtegetare ne mbetshim;

dhe ne qoft kështu e than',

mos na ler te vdesim deri ate dite.

2009-04-01T16:12:00.001-07:00

2009-04-01T03:01:00.000-07:00

Driterim i mistershem ështe !

Më shpie dimensionesh te panjohura,

dhe mes kurreshtje-frikes

me ben ta ndjek,

e me nget deshiren

ta shoh, ta ndjej, ta prek.

E magjishmja dritherime

mbi fershferim gjethesh

si fllad hyjnie

lehtas bjen nga qielli

e perndizet veshtrimit,

si dielli i mbremjeve te veres

kur perflaket perendimit,

lirshem më ndjek e ndjek...

2009-03-31T05:59:00.000-07:00

Po te isha stine

do ti veshja kodrinat tulipane

andej kah kullon veshtrimi yt deshperim,

a po te isha zan' e ta ktheja mallin ne flutur,

e lule me lule të flatroja nga nji buzqeshje per ty,

andej kah lindin mengjeset boj alli;

veq grua e dashuruar jam e mbetem,

perpushem,para vegimit tend perendoi

se prituri te zgjojm diellin e fjetur .

2009-03-29T08:37:00.000-07:00

Ti mbremjeve te ftohta dimrore

pergjumjeve te mia u therret:

''shih si po tretet rehati e bardhe mbi bjeshke

e si celin mengjese te pranverta''.

O,unë e shoh dhe e ndjej', e si drenusha

pritjen nëpër endrra dremis.

2009-03-26T05:53:00.000-07:00

Ndjese...

Fllad i trisht mbi pejsazhin ne kalendar

dhe dite të kryqezauara me pend të kuqe,

ndoshta paten kuptim, veq arsye s'paten.

-O dite te marra, o njerz të mire

une marrezisht dashuroi,

vershoi e shemb si vala !

Po c'kuptim ka tani

se me dashuri lendoi ?!

2009-03-25T17:54:00.000-07:00

Rrugicave te ketij qyteti

kur behem nji me terrin,

iku ftyrash qe kurr si njoha

e sysh qe kurr nuk gjeten thellsi

ku te mbeshtesin veshtrimin e tyre,

une, dritesyrin tend kerkoi.

Jam kjo ,

po ajo qe isha; rrugaqja jote

ne kerkim urash e tunelesh

qe me shpien kah drita jote.

2009-03-25T07:35:00.000-07:00

!!!

Fllad i ftoht me mjegullis puhamen.

Ma ngriu vargun;

si rreke akujsh nën streh

u këput në heshtje.

-Si u bë keshtu?

Ne që edhe ishuj akujsh shkrim!

2009-03-24T17:32:00.000-07:00

Vershim

-S'paska faj natyra!

-Po ne,

a patëm faj ?

O, si ta bëj shpirtin streh

nën rrebeshin e shiut qe po te shemb;

perpihemi në heshtje si dy cunga.

Bartemi në vorbull stuhish,

e unë druaj ti ende nuk e di

në cilin stom do të mbahesh.

Të shohe, të qaj,

e veq të permbytem

bashk me ty mundem.

Po të leshoi i dashur.

Ne cepet e ketij trekëndshi

dikush duhet te vrahet.

Ti gjeje udhe për shpirtin,

caj rrebeshin gjoksit

e versho si ujvara;

rrembyeshem leshohu liqenit

e pusho ne shtratin tend hyjnor.

Po qesh une udha jote,

eja...!

2009-03-24T13:54:00.000-07:00

Mos...

Tani,

mu thy edhe penda,

e si memec me gishta

i flas shpirtit,

o, ti nuk ke faj.

..lotin ia pina

e ne heshtje i thërras: -Mos!

-Mos qaj o shpirt i verbër,

ai të do !

2009-03-23T11:35:00.000-07:00

Jeta...

..ishte betej e gjate.

Me shpresen arme t'vetme ngjeshur brezit

plagohesha durimi cdo dite e nga pak;

cdo mengjesi gdhija nje luftetare

e mbremjeve e vdisja

nga nji dell qendrese te saj.

Ti vjen e mi shtrengon duart

e me ngrit brigje fjalesh

qe te ngjitem neper to,

tani jam lodhur se kerkuari

bregun qe kurr se pam,

e nese e vdes edhe shpresen e fundit

dije se betejat e mia ma vran.

2009-03-20T17:14:00.000-07:00

Loti i sorkadhes

Ajo nuk e di kah e qojn kembet e dites se lodht'

as peshën e dimrit qe rendon dege-pishave me boren e mplakur,

se di si do ta mbaj fill vet në zemrën a malit te zymt.

Thundrat marrin ne thua neper rrenjet e pishave

qe degzohen shtegut te saj, i dermohet rrëzimeve

e ringritet nga zemra qe shtyhet nga flladi;

dhimbje e dridhje gjunjësh terrmeken

te arrij atje ku e ze mbremja ne gji te pishes se varun,

me perqafimin e ajrit te ngrohet te mbeshtjellet si ne duar dashurie,

e lotin e idht' sorkadheje avulli i frymes t'ia thaj.

Mbeshtet veshtrimin e pergjumur ne endrren e saj te pranvert'

e i mbyll syt ne gjoksin e blert të mesnatës

dhe ven buzën ne gaz që prap e mashtroi deshperimin.

Prap belbëzoi te panumerten lutje të natës:

-''edhe pak ka mbetur nga dimri që po ik

e pranvera eshte ne prag,

edhe pak, edhe pak...!

2009-03-20T10:02:00.000-07:00

2009-03-19T03:21:00.000-07:00

EKLIPS

U lodhe jetësh t'rreme e mashtrimesh te pluhurta,

udheve ne kerkim të vehtes,

humbe gjurmët ikjesh.

Me rrapllimen e portës që e mbylle

na e perplase heshtjen n'vend te fjales.

Na denove xhan, që ta kuptojme sa të shurdhër ishim

që s'ta ndjem te fundmën thirrje.

Andej ku tretej veshtrimi yt i shtanguar ne eklips, ti

haproje horizontit pertej perendimit,

askush nuk të pa ne cilen kthes shmangove drejt udhës së verber.

Oh, sikur ta dija...,

si fener endacakesh kurr s'do të shkeputesha nga dora jote!

Mesnat'...

Buz greminës ku i rrokullisje

perlat e fundit nga pekputuri,

vec klithmen e fundit na e le peng

mbi kandila !

2009-03-18T11:49:00.000-07:00

2009-03-18T10:52:00.001-07:00

Eja ti pashtim varrët

nën ujevaren e perendive

lidhur qafe-qafe si dy femij,

se po dhemb gjem' e mbytun

që po kumbon nga honi i zymt.

Eja të mbahemi të fort,

të vuajm si të mirët,

e mos ti pendohemi deshprimit.

-E paqt' rrëke e kroit

që po shembet mbi ne!

2009-03-18T10:47:00.000-07:00

2009-03-18T10:31:00.000-07:00

2009-03-17T04:49:00.000-07:00

Endërra mashtruese e nji nate

Pashë se si vetëtima vret kthjelltësin

e heshtjen si dridhet nëpër trup e ndjeva,

vrulli që plasi si llav e fjetur,

shqeu si djall i zi nga damaret;

dridhje degësh jorgovani

shkunden beharin nëpër dhe;

djallosa gjithcka,

edhe mbi blerimin e rrezuem shkela,

ndjeva se si ikën zhgënjimet buzevarur,

dhe hapsirën që zgjerohej mes tyre).

Pashe se si qaheshin plasarinat

horizontit mbi dheun e etur,

e më dhembi gjithcka;

dhe naten si binte pertueshem

(e pashë), si nje gjume i rand buz' agut...

..agimi erdh si Apoloni, me qypin plot

derdhi nje rig fresku,

tej e tej bjeshkëve i hapi rrug veshtrimit.

E shtrir si Dhevështruesi, ndjeva hapat e leht',

feshferimen e beharit nëpër gishtrinjët e tu

dhe aromen e jorgovanit mes nesh.

2009-03-09T19:24:00.000-07:00

Engjujt lidhen shtrigen në pranga,

me nuk i druhem magjizezes,

as hijeve te ankthit

qe kapertheheshin kthinave të kujteses.

Veq ty te ndjej e shoh

dhe veshtrimin tend qe me ndjell.

Une po vej drejt drites

..ti ne dalje te territ me prit,

e nëse terrina më hurp,

mos më lësho...më mbaj.

***

Tani fill vet lemoj shpirtin

me nji ndjenjë tënde të mjegullt,

a me nji fjale që më ngrohte dikur.

Te shoh tek zhdukesh shtegut

e i belbëzoj fundshpirtit;

-''për të gjallët gjithmon ka udhe''!

2009-03-09T18:37:00.000-07:00

***

Endrrën e nenes sime plake

që e thurte në gershetin tim,

ma morr fortuna,

e gershetin e keputur

dhe timen lotdhimbje të saj,

ende ne arken e vjetër e mban mbyll.

E pajetuemja enderr, e pajetueme mbet

e une ty po ta fali; ty,

gjysma e shkeputur e shpirtit tim,

po ta bej drite shtegut tënd të pashkelun.

E në mos qesh grua e lumtur

nene e lumtur let' jem

se tani, ti je ëndrra ime.

2009-03-09T17:54:00.000-07:00

Loti i humbur

Dua të qaj,

per jetën gur mbi gur

e për fatin përtej murit

..murit të gjalle që po ngreh shtat.

Për aromën e pranveres në ty

qe po ma merr flladi,

dhe për vesën e buzëve tua

mbetur nishan në gotën e saj.

Për te gjitha imtësirat

që aq shume kan vlere,

e për flokun kur ia lëmoj sime bije

do të qaja, për të gjitha nga pak.

E sikur te dinte loti të rrjedh

larg perqafimit tend,

burimi s'do të shterronte si syt

..si syt e verbër ne balle.

2009-03-08T19:02:00.000-07:00

Ani, nisu e kembezbathur

shkel mbi guacat bregut,

derisa edhe pjalmi në gji tu shtrydhet,

veq gjurmet e tua mbi reren e lagsht le të mbesin.

Shko dhe me vete merr gjithcka

se po nuk morre, nuk deshte mjaftueshëm.

Lerme të mbes këtu, streh për valet kur të rreken

gjurmet e ikjes ti mbroj nga rrebe-vala;

se gjithcka e jotja po dhemb kur po humbet

edhe imazhi jot, si njolle e zez' ne largsi kur të tretet,

unë do gdhij e errem këtu mbi kujtimet.

Ik, veq me sy te mjegullt mos më shih,

jam veq nji nga mjellmat e radhës qe mbetën bregut

shtegut tënd të pakthim.