Sonte eja...eja ti prekim ëndrrat 

në cepin e henes së re

e ti lozim duart nëpër rreze, 

derisa shpirtërohen

e arta me të purpurtën,

se kurr me e ndritshme nuk qe hana

as marsi më i afërt kurre nuk ndje.

Eja të arrijm shpresën 

në lartësit e pamundsis,

se sonte, 

nën ndikimin e marsit

gjithcka është e mundur,

qenkan zgju perendit

e po gjuhen me shkëndija yjesh

eja edhe ne te lozim 

lojën e dashuris.

se sonte qenkan zgju edhe perendit

e po shkembejn shkendija yjesh,

eja t'i arrijm lartesit e pamundsis,

se nen ndikimin e marsit

asgjë s'eshte e pamundur.

Qenkan zgju perendit

e po gjuhen me shkendija yjesh.

Nen ndikimin e marsit 

gjithcka qenka e mundur,

 mbrrijm shpre

Sonte eja...eja ti mbrrijm ëndrrat 

në cepin e henes së re

e ti lozim duart nëpër rreze, 

derisa shpirtërohen

e arta me të purpurtën,

se kurr me e ndritshme nuk qe hana

as marsi më i afërt kurre nuk ndje.

Eja të arrijm shpresën 

në lartësit e pamundsis,

se sonte, 

nën ndikimin e marsit

gjithcka është e mundur,

qenkan zgju edhe perendit

e po gjuhen me shkëndija yjesh

eja edhe ne te lozim 

lojën e dashuris.

Ne pritje te stines po thinjemi,

po ky fat i te ndjekurve të ikur

një ditë, do te lundroj detit të hapur;

do t'fryj ndoj stuhi papritur

e t'i perkund velat e barkës.

Edhe ne mos u puthshin brigjet

e as udhet n'mos u lidhshin,

mos mbaj inat me botën,

se nuk ka dashuri t'ndalume

veq takime t'ndaluara ka.

Qielli ende i lire na mbetet;

falja ndjenjën nji rrezeje dielli

dhe percjellma me frymen shpirtit.

Te bregu i detit cdo mengjes

t'i ledhatoj hiret me flladin

e rrezës buzët t'ia fale.

Shtegtim

Je mengjesi im,

rrezja e pare qe kerkoi me syt e përgjumur

kur te reshurat e dimrit i rëndojn edhe degët e ahut hije rënde,

e me hedh hijen nën qepalla.

E ti, gjithmon atje në breg,

ti...i vetmi orientim shtegut

ndermjet pishave kur ngjitem bjeshkes.

Sa më pëlqen të mashtroj shpirtin se dot' mbrrihemi

e gazin që po e ruaj për të fundmen shpres

ta var atje buzeve të tua që më thrrasin.

Do të takohemi diku,

dhe në qoft i fundit a i pari driterim për shpirtin,

te ti shtegu im le të mbaroj, në krahët e tu.

Oh, krahëve të tu e dermuar të plandosem

sa ta ndjej frymarrjen tende si frymon ne gjoksin tim,

e dritherimen e zemrës së drojtur në përqafimin tënd, sa ta ndjeje.

Dashuri,

u dashka magjia jote gjoksin t'ma hepoj

qe kraheve të tu grua te ndjehem.

Rilindur nga nje grusht hi,

poleni jot i purpurt t'më rinoj, në syt e tu.

Uff,sa me kish pas zym ky shekull

e kjo jete lodhur sa me kish,

pa ty.

Ehuu!

S'u dashka të jem e re

vec e till të ndjehem u dashka,

pishtarin ndezur ma mbaj

shkëlqim për syt e ndriqim për udhën tek ty;

o dritërimi i humnerave të shpirtit tim,

qe kurr më pare anekend s'u rash

te shoh praneveren si praneveron aty.