Vershim

-S'paska faj natyra!

-Po ne,

a patëm faj ?

O, si ta bëj shpirtin streh

nën rrebeshin e shiut qe po te shemb;

perpihemi në heshtje si dy cunga.

Bartemi në vorbull stuhish,

e unë druaj ti ende nuk e di

në cilin stom do të mbahesh.

Të shohe, të qaj,

e veq të permbytem

bashk me ty mundem.

Po të leshoi i dashur.

Ne cepet e ketij trekëndshi

dikush duhet te vrahet.

Ti gjeje udhe për shpirtin,

caj rrebeshin gjoksit

e versho si ujvara;

rrembyeshem leshohu liqenit

e pusho ne shtratin tend hyjnor.

Po qesh une udha jote,

eja...!

Mos...

Tani,

mu thy edhe penda,

e si memec me gishta

i flas shpirtit,

o, ti nuk ke faj.

..lotin ia pina

e ne heshtje i thërras: -Mos!

-Mos qaj o shpirt i verbër,

ai të do !

Jeta...

..ishte betej e gjate.

Me shpresen arme t'vetme ngjeshur brezit

plagohesha durimi cdo dite e nga pak;

cdo mengjesi gdhija nje luftetare

e mbremjeve e vdisja

nga nji dell qendrese te saj.

Ti vjen e mi shtrengon duart

e me ngrit brigje fjalesh

qe te ngjitem neper to,

tani jam lodhur se kerkuari

bregun qe kurr se pam,

e nese e vdes edhe shpresen e fundit

dije se betejat e mia ma vran.

Loti i sorkadhes

Ajo nuk e di kah e qojn kembet e dites se lodht'

as peshën e dimrit qe rendon dege-pishave me boren e mplakur,

se di si do ta mbaj fill vet në zemrën a malit te zymt.

Thundrat marrin ne thua neper rrenjet e pishave

qe degzohen shtegut te saj, i dermohet rrëzimeve

e ringritet nga zemra qe shtyhet nga flladi;

dhimbje e dridhje gjunjësh terrmeken

te arrij atje ku e ze mbremja ne gji te pishes se varun,

me perqafimin e ajrit te ngrohet te mbeshtjellet si ne duar dashurie,

e lotin e idht' sorkadheje avulli i frymes t'ia thaj.

Mbeshtet veshtrimin e pergjumur ne endrren e saj te pranvert'

e i mbyll syt ne gjoksin e blert të mesnatës

dhe ven buzën ne gaz që prap e mashtroi deshperimin.

Prap belbëzoi te panumerten lutje të natës:

-''edhe pak ka mbetur nga dimri që po ik

e pranvera eshte ne prag,

edhe pak, edhe pak...!