Rrugicave te ketij qyteti

kur behem nji me terrin,

iku ftyrash qe kurr si njoha

e sysh qe kurr nuk gjeten thellsi

ku te mbeshtesin veshtrimin e tyre,

une, dritesyrin tend kerkoi.

Jam kjo ,

po ajo qe isha; rrugaqja jote

ne kerkim urash e tunelesh

qe me shpien kah drita jote.

!!!

Fllad i ftoht me mjegullis puhamen.

Ma ngriu vargun;

si rreke akujsh nën streh

u këput në heshtje.

-Si u bë keshtu?

Ne që edhe ishuj akujsh shkrim!

Vershim

-S'paska faj natyra!

-Po ne,

a patëm faj ?

O, si ta bëj shpirtin streh

nën rrebeshin e shiut qe po te shemb;

perpihemi në heshtje si dy cunga.

Bartemi në vorbull stuhish,

e unë druaj ti ende nuk e di

në cilin stom do të mbahesh.

Të shohe, të qaj,

e veq të permbytem

bashk me ty mundem.

Po të leshoi i dashur.

Ne cepet e ketij trekëndshi

dikush duhet te vrahet.

Ti gjeje udhe për shpirtin,

caj rrebeshin gjoksit

e versho si ujvara;

rrembyeshem leshohu liqenit

e pusho ne shtratin tend hyjnor.

Po qesh une udha jote,

eja...!

Mos...

Tani,

mu thy edhe penda,

e si memec me gishta

i flas shpirtit,

o, ti nuk ke faj.

..lotin ia pina

e ne heshtje i thërras: -Mos!

-Mos qaj o shpirt i verbër,

ai të do !

Jeta...

..ishte betej e gjate.

Me shpresen arme t'vetme ngjeshur brezit

plagohesha durimi cdo dite e nga pak;

cdo mengjesi gdhija nje luftetare

e mbremjeve e vdisja

nga nji dell qendrese te saj.

Ti vjen e mi shtrengon duart

e me ngrit brigje fjalesh

qe te ngjitem neper to,

tani jam lodhur se kerkuari

bregun qe kurr se pam,

e nese e vdes edhe shpresen e fundit

dije se betejat e mia ma vran.