Perkujtim

Mos më pyet ku isha mbreme.

Stepave pa drite hene se di kah lodroi mendja e humbur.

Deri ne ag u grindem me naten shkemboreve të thepinjta,

për shpirtin që ma kthen në zog të zi vaji

e për shtigjet qe mi terron aq rënd cdo 7 prilli.

Tani e 6 vjet nuk gjej udhe ti baj drite vetmis tane,

vetem po i ndezi nga një qiri territ tim.

Ajo fjongo drite kur nuk prehet,

mbi kodrinen e that' rreze qytetit,

mos u ndje i lanun e i harrum,se

sikur të gjithe shtegtaret,

s'kam se si të mos kthej andej,

edhe une një dite !

Mos me pyet ku isha mbreme.

Stepave pa drite hene se di kah lodroi shpirti i humbur,

Deri ne ag u grindem me naten shkemboreve te thepinjta,

per shpirtin qe ma kthen ne zog te zi nate 

e per shtigjet qe mi terron aq rend cdo 7 prilli.

Tani e 6 vjet nuk gjej udhe ti baj drit vetmis tane,

vetem po i ndezi nga nje qiri territ tim.

Po ti, atje mbi at' kodrinen rreze qytetit 

tek pret,mos u ndje i lanun e i harrum,

se te gjithe shtegtaret kthehen ndonje dite.

Kengen e njemendet,

a se lam te varur mbi stin,

pa ia prishur gjumin askujt?

Cdo mbremje flej mbi endrren e bukur

dhe i druaj zgjimit se mos ma thyejn vegimin,

e ma vrasin vrullin fluturimit.

Lermeni mengjeset le te lindin

duke i kenduar pranveres se pambrrire

se ajo si beri dem askujt.

Eh,sikur ta dinit, se me vije ndonjihere

te kelthas sa ti tundi edhe bjeshket;

zani i brendshem nuk vret kend veq shpirtit.

Disa nga ëndrrat ndodh te mbesin vetem endrra

dhe ne,po ata,te njetit mund të mbesim;

dy adoleshent ne labirinthe jete,

ne kerkim te nji bote te tret,

as enderr, as zhgenderr.

Brenda k'tij kopshti hyjnor si të vetmit endrrimtar,

edhe te paret a te fundit shtegetare ne mbetshim;

dhe ne qoft kështu e than',

mos na ler te vdesim deri ate dite.