Më et' kjo duhme deti

dhe vala e kalter që tund cepin e durimit

tek kerkoi gjurme t'më shpien te oaza jone.

..le të eshkem,

kisha aq nevoj për diell,

shperthejn deshirat si sythet

në qilimin e blert të stines...pres,

pres barken prej matan bregut

dhe oh, sikur të kishin ndjenjat vela...!

Dua të pi uje të kthjellt kroi bjeshke

nga pëllëmba jote.

Perkujtim

Mos më pyet ku isha mbreme.

Stepave pa drite hene se di kah lodroi mendja e humbur.

Deri ne ag u grindem me naten shkemboreve të thepinjta,

për shpirtin që ma kthen në zog të zi vaji

e për shtigjet qe mi terron aq rënd cdo 7 prilli.

Tani e 6 vjet nuk gjej udhe ti baj drite vetmis tane,

vetem po i ndezi nga një qiri territ tim.

Ajo fjongo drite kur nuk prehet,

mbi kodrinen e that' rreze qytetit,

mos u ndje i lanun e i harrum,se

sikur të gjithe shtegtaret,

s'kam se si të mos kthej andej,

edhe une një dite !

Mos me pyet ku isha mbreme.

Stepave pa drite hene se di kah lodroi shpirti i humbur,

Deri ne ag u grindem me naten shkemboreve te thepinjta,

per shpirtin qe ma kthen ne zog te zi nate 

e per shtigjet qe mi terron aq rend cdo 7 prilli.

Tani e 6 vjet nuk gjej udhe ti baj drit vetmis tane,

vetem po i ndezi nga nje qiri territ tim.

Po ti, atje mbi at' kodrinen rreze qytetit 

tek pret,mos u ndje i lanun e i harrum,

se te gjithe shtegtaret kthehen ndonje dite.

Kengen e njemendet,

a se lam te varur mbi stin,

pa ia prishur gjumin askujt?

Cdo mbremje flej mbi endrren e bukur

dhe i druaj zgjimit se mos ma thyejn vegimin,

e ma vrasin vrullin fluturimit.

Lermeni mengjeset le te lindin

duke i kenduar pranveres se pambrrire

se ajo si beri dem askujt.

Eh,sikur ta dinit, se me vije ndonjihere

te kelthas sa ti tundi edhe bjeshket;

zani i brendshem nuk vret kend veq shpirtit.