Eshtë një pend

e ngjyer në bloz të fatit,

dhe nji poezi,

që prehet në mu netëve t'zgjume.

Sa kollaj mashtrohet vetmia

endrra-mengjesesh t'përgjumura,

duke pritë në verand të pritjes nji shend'

që pas reve shtëllungtymta më fshihet.

-Ja ku jam!

Me nji varg si hajmali,

hapoj pafundsin e këtij horizonti

dhe i thermoi ditët e pritjes

përjetshëm !

Shpirtit

Ku vete o i mjerë

o djallbardhë i mirë, ku vete.

Në dehje pritjen vret,

po malli, malli mbetet k'tu

..krahëhapur !

Rrëz kufirit të durimit

Ndoj ditë,

kët' mori ndjenjash t'përthuruna,

vec heshtja mund t'ma vret.

Dikur,

dot' kemi heshtur mjaftueshëm,

unë dhe fjala.

(..le të dhemb,

derisa t'shpërthej

si llava e ndrydhun nën rrasë).

Diku,

gjitheckajen e zen e vona,

e ma s'do kete kuptim

as kjo heshtje e gjatë.

Lodh't...

lodh't i hec rruget e botes

me nji barr t'lindune

mbi kurriz.

Në shpirtin vigan

edhe nji streh

per dhimbjet e botes,

që veq mbledh e s'len.

..........................

''..edhe kjo ndjenje kryenece,

që zuri nji qerdhe të ngroht...''

Ku ta gjej kulmin e shpresës

që pritjen time t'ia var mbi maj,

kesaj stine që vrullshëm shpërthen sythet

nën syrin e qiellit.

Në kët' botë t'përcudme digitale,

përthuren udhët labirinth,

gjurmët edhe njerzit përthuren.

Po unë e mas vaktin me orën e lasht

e pas burimdritës hapat i ngas.

I vetmi shteg,

që s'ma rren kohën as kahjen.