Nën thundrat e nji nate

U hap burgë i errët.

E sontmja, i liroi kuajt e bardhë.

T'prangosurit e qelis korbe

u shkapërderdhën rudinës.

Unë nuk bëzaj.

Kërkoi nji shkëndij

nji të vetme

të ndrit mbi terrin,

e qielli pafajshëm vetëtin.

Ndriqim mbi natë;

sy në sy shpalohen,

e buzë mbi buzë.

Trupa që bien mbi një re-hije.

Mbyllë syt me duarë - shoh.

Mbaj veshët,

po mali s'qenka i shurdhër

e as fusha e verbër.

Vec nata e thatë

pa nji pik shi,

shkrumbon mbi buzë,

e ti nuk më sheh.

Eshtë mesnatë,

harrohem ngadalt në dihamen tënde,

zanohesh në nji shkëndij të gjallë.

Unë fantazmë që lodroi territ

përtej dritës, e vdekur.

Murmurimë !

Harbohen kuajt e bardhë

lëvrojn dheun me patkonjë.

Ka lule që u thyen padashje

-dhëmbin kërcejt.

Nënsqetulla degësh t'cara;

këputen degëza të brishta

dhe bien

si klithje të ftohta.

Hingëllima kuajsh të bardhë,

trandën qiellin.

Se deshtën dhimbjen,

dritën deshtën,

shiun

mbi shkrumbin lëkurhollë

buzësh...

Por nata, prap s'ka faj,

as fajtor s'ka,

mëngjesi po fle i lodhur,

në shtratin e butë

mshefun prapa globit.

Endërron?

S'do të piqemi në ag,

jo sot,

tani kuajt e bardhë

qenkan të lodhur.

Asgjë e re, te vjetrat ende gjallojn.

Ne kalendar thyhen datat,

e si ne copza kujtimesh

thyhem edhe une, në treshe.

Kotem para nji seriali të përmbrëmshëm.

Më kfjell zëmria prapa gjamit,

që krijon gjëra të cmendura

e pretendon të pranohet si bashkohës;

vrojton nji skulptur të ftoht gruaje

dhe tenton ti jap form, stilit të ''pagdhendurë''

me bisturin e tij.

Mbylli dritaren dhe përtrijë heshtjen,

ndjehem aq mirë në levozhgën e saj,

pas nji zhaurime erërash të stuhishme.

Asgjë e re. E njejta piktur dhe në mur;

ca gjuetarë në ndjekje thëllënzash

dhe endacakja e njet,

që ende shtrengon

nji foshnje të brisht gjoksit,

dhe mëkon shpirtin e saj.

Jo nuk qe thirrje.

Qe këlthitja e nji pulbardhe,

as kang as vajë,

që kujtimet mi shpupurisi.

E ku ta di në isha ëndërr

apo ëndërra ishte,kjo fërfërim dahu

që etshëm më puthi.

Erdhë,

morri zjarrë e iku,

e digjën e mallit në duar ma la.

Shkëputje

|

Sa më paska munguar

përkdhelje mëngjesi.

Epem në krahët e flladit

dhe puthë brymnajen në syt e uritur.

Këlthasin brinjët në shtrëngim ndjenjash,

përpihemi të përzier me lotët.

Kam frikë të prek dritën

më tepër se c'më takon.

Luaj me rrezen nëpër duar

dhe ringjallem në drithërimen tënde.

Shtrëngohemi,

thu se asht prekja e parë.

Humbas në syt e tu,

por se, aty brenda,

më vdes dicka e imja,

veshtrimit tënd të pa shpres't.

-O, mrekulli e shkurtë,

merrmë për dore, me veten!

Katrrithem ngashërimit tënd

tek më shkëpusin dritërimit.

..e sikur të ishte prekja e fundit!

Duarve mbetur në ajri,

bie nji rig e imt'.

Ndryshe dua sot.

Dua, e du të derdh

nji rig malli

shtegut lug e bregë.

Ah, lermëni sot,

t'bahem armik i vehtes.

Le t'më falin miq't,

në jam e s'jam me ta.

Në degët e shelgut

rrëzë shatërvanit,

po fishken ditët e verës.

Dje ndryshe ishte këtej.

Vec rrëke fontane

dëshmon se qem të jetshëm,

aq ëndërrt ishte këtu.

-Ah, ëndërr mos mbeq!