Shpirti lozonjar

U pashiten lazdrit e qengjit njomzak

e endrrat u fjeten mrizeve,

..nuk gjeten hapsir,

vrulli qe po na nxiste

nuk qenka për të brishtit.

Ooh,melodia që fershellente gjethesh

ishte vetëm shpirtërimi

që na ndjellte si magji.

Ag janari

Perkdheli drite derdhen buzësh

e rreshqasin gushes...gushes

mbyten në gji nën plafin e mendafshet,

muret e zbraztesis po ngushtohen

e vetmia i pervidhet agut

e struket gjirit tend shkum-re.

Për të fundit her'

lërmi ëndrrat ti dremis gjoksit tend,

e me pas,mos me pyet ku do vej,

mvaret prej stuhish kah do të më shpien.

__________________

***

Binaret e regjun të kesaj epoke

pak mundsi na lan,

i vrojtoj stacionet tek ndrrohen

e ma ikun fillimin,

e me s'mbaj mend

vajtjet ku u perthurën

qe ngelën ketu në mes.

Mes lindjes e perendimit

..gjithcka po hec,

vetëm horizonti po ngec.

Më tradhtuen edhe hyjnit

kur ma tejkaluan vendendalimin e fundit.

Atje ku tash asht lindje

mund te quhej edhe perendim

..perendim a rilindje,

kush e di !

Moj e bardha...

Aty, buz bregut të shpresës
u nanuris valëz-qeta,
e me ktheu ne të njejtin stam,
andej tek vrapoja buz liqejve
në ndjekje të pulbardhës.

Mu aty ku puhiz-lehta
m'rrembeu shamin
dhe e valviste mu si pendlën
ne puham te flautes,

aty,saher kthyer jam,
andej...,
vetëm pulbardha si një malle
flatron qeiellit të allt',
as nuk bjen, as nuk shtegton,
o tek lind,
a tek perendon
rrezearta.

E sontmja e fundit

Nën qiellin e hapur mbi Oslo

se di kush plasi sonte më klithshëm,

marazi a fishekzjarret ?!

Tek ngarend te mbledh thërmijat

akrepat e katredales se di për kënd u puqen

a për kë therrmoi dicka

në mbrendi të honit,

..eh,

e sontmja,

kujt borxh si pat!