Engjujt lidhen shtrigen në pranga,

me nuk i druhem magjizezes,

as hijeve te ankthit

qe kapertheheshin kthinave të kujteses.

Veq ty te ndjej e shoh

dhe veshtrimin tend qe me ndjell.

Une po vej drejt drites

..ti ne dalje te territ me prit,

e nëse terrina më hurp,

mos më lësho...më mbaj.

***

Tani fill vet lemoj shpirtin

me nji ndjenjë tënde të mjegullt,

a me nji fjale që më ngrohte dikur.

Te shoh tek zhdukesh shtegut

e i belbëzoj fundshpirtit;

-''për të gjallët gjithmon ka udhe''!

***

Endrrën e nenes sime plake

që e thurte në gershetin tim,

ma morr fortuna,

e gershetin e keputur

dhe timen lotdhimbje të saj,

ende ne arken e vjetër e mban mbyll.

E pajetuemja enderr, e pajetueme mbet

e une ty po ta fali; ty,

gjysma e shkeputur e shpirtit tim,

po ta bej drite shtegut tënd të pashkelun.

E në mos qesh grua e lumtur

nene e lumtur let' jem

se tani, ti je ëndrra ime.

Loti i humbur

Dua të qaj,

per jetën gur mbi gur

e për fatin përtej murit

..murit të gjalle që po ngreh shtat.

Për aromën e pranveres në ty

qe po ma merr flladi,

dhe për vesën e buzëve tua

mbetur nishan në gotën e saj.

Për te gjitha imtësirat

që aq shume kan vlere,

e për flokun kur ia lëmoj sime bije

do të qaja, për të gjitha nga pak.

E sikur te dinte loti të rrjedh

larg perqafimit tend,

burimi s'do të shterronte si syt

..si syt e verbër ne balle.

Ani, nisu e kembezbathur

shkel mbi guacat bregut,

derisa edhe pjalmi në gji tu shtrydhet,

veq gjurmet e tua mbi reren e lagsht le të mbesin.

Shko dhe me vete merr gjithcka

se po nuk morre, nuk deshte mjaftueshëm.

Lerme të mbes këtu, streh për valet kur të rreken

gjurmet e ikjes ti mbroj nga rrebe-vala;

se gjithcka e jotja po dhemb kur po humbet

edhe imazhi jot, si njolle e zez' ne largsi kur të tretet,

unë do gdhij e errem këtu mbi kujtimet.

Ik, veq me sy te mjegullt mos më shih,

jam veq nji nga mjellmat e radhës qe mbetën bregut

shtegut tënd të pakthim.

Zani i zemres

Para meje po shemben brigjet,

detit rrokopuje: - Po shembem edhe une;

veshtrimit përkdhelës i epem e tëra.

Tani para qiejve të tij gjunjezohem

e shpirtit mekatoj duke dashur.

O perendi,si u ligeshtova keshtu..i harrova udhet e tua;

E tash kujt ti lutem, mekatit? Mekati s'paska zot.

As gjarperin e padukeshem lidhur rreth qafe

s'kam me cka ta këpus kur zagushia me kaplon,

vetem unë me ndjenjen rropatemi, zanin e zemrës ndjekim,

pa cak , pa shteg jane udhet e mia.