Po shuhet nji yll nate.

Koha-kohës më i largët

e më i përqart, udhërrëfyesi im.

Dhe jo rrall

lidh' vargoj të këputur bisedash

të harrnoi edhe nji tregim t'leckosun;

nji si atë të djeshmin që më ngjan

në t'harrumin ag nën qerpik.

Shpesh e më shpesh

grindemi me hijen që s'më shqitet.

Edhe ajo po matet mem' përqesh.

I vdiq ora kohes,

sikur hapave qe ndiheshin te pragu

e rrapllimave që gëzueshëm shkundnin porten,

dikur.

..........................................................

..vështrohemi vështrimdehur

dhe shmangemi vetëtimshëm;

s'mishërohemi e as njihemi më.

Do ta theja grushta këtë pasqyr,

sikur ta dija se dot' spirroheshe

si pëlcitje xhamash.

***

Nën at' pirg ndjenjash,

flen nji nate e gjate skëterre,

e mbi te, një murriz damarve degëzon.

-Sa eger po gervishin gjembat!

Kujtimi, plagë e gjëmë,

dritheron freskun e muzgut nëpër trup,

kur nga honi shkulet fjala.

Thellë rrënjë leshue ka trishtimi !

U deshka kohë e udhe

të piqemi unë dhe harrimi.

Eja o ndjenje, ta shetisim vetmin

bukurive të egra mbi fiorde,

ta hecim bjeshkeve

që krenohen si piramida gjigante.

Tek këpus fije lule-egrash

gjishkëmbinjëve të thepisur, ti eja.

Eja, eja ta mbrrijm majkulmin e shpreses

atje ku i kemi ven themel

tempullit të ëndërrt, mbi nje re.

Ja, kaq egert dua!

Dhe po aq butësisht e ndjej

kengën e pulbardhave

që përkunden krahëhapur

paralel me diellin mbi det.

Nisu,

të të ndjek si Gërshetëza,

e detit vale mbi valë

stuhi dallgesh let' na bartin,

andej prej nga fryn juga e bardhe.

-Eja o ndjenjë,

ti zonjëza ime e heshtur!

Atje dikush na pret !