Ndryshe dua sot.

Dua, e du të derdh

nji rig malli

shtegut lug e bregë.

Ah, lermëni sot,

t'bahem armik i vehtes.

Le t'më falin miq't,

në jam e s'jam me ta.

Në degët e shelgut

rrëzë shatërvanit,

po fishken ditët e verës.

Dje ndryshe ishte këtej.

Vec rrëke fontane

dëshmon se qem të jetshëm,

aq ëndërrt ishte këtu.

-Ah, ëndërr mos mbeq!

Ka dicka, që ma hesht poezin;

nji ndrydhje e leht,

një pik që ngec pas të parit varg.

Se në jetë,

gjithmon mbetet dicka

që tunet,si ujnat në gji të gurit.

Patjetër t'ket nji dhimbje t'pafajt,

t'pa zot, e t'pa fre,

që vec vala e kthjellt e men.

Nji gurgullim rrëkeje kroi,

që përhumbet diku larg

në zhaurima stuhie.

Por unë e di,

se nji ditë do të kthehesh

te rranja e burimit.

Fundja -

e ruajtur për shpirtin

që vet e rreshke në diell.

Nata, kjo vrasëtare e pafajshme,

s'ma ka faj vetmin, e as pritjen

në kalendarin e zhubrosur.

Diku në të ngrysur lodhet dhimbja;

dielli, muget i përgjumur në syt' e mi,

dhe shkëlqezon shiovinën e së mbrëmshmes.

Momente t'lëna të heshtuna,

ringjallin ilustrime kujtimesh

të nji albumi të vjetër.

Ndëgjohet zhaurimë e ujvarës së bujshme;

shetitores përgjatë kalldrëmit të zbrazët,

megjithatë s'jam vetë.

Ka ditë, ditë që nuk sjellin asnji ndodhi,

por edhe fate ka të dhimbshme

që i pranojm të tilla siq jan të thëna.

Megjithatë, asgjë si kërkova k'saj nate,

dhe s'prita asgjë më shumë

vec mallkim zane të isha,

e ta flija tiktakun e kohës

derisa t'më zgjoi buza e rrezeagët.

T'harrum,

ngarendësish në parkun e blertë;

stol’i zbrazët nën hije të blirit

askujt s'ka me i ra në sy.

Të paktit do të din,

se poezia lind nga hiri

e kthehet në varg të prusht’

buzësh të përflakëta.

T’harrum,

do ti kujtohemi ndoj’i ditë,

të magjepsurve aromë bliri,

në stolin ku i perndiznim mbramjet .

Erdhe pranverë,

aromë mire

djerrinash,

shpërtheve bozhure.

Tani po largohesh

e s'më lën'

as të përkas

ikjen tënde,

por aromën e le pas,

bozhuret dhe verën.

Ngasherehem

k’tyne lëndinave.

Lulmallet e verës,

me vjeshtën

do të fishken, pastaj

dhe dimër i gjatë...

Ah dimri!

Pran’ oxhakut do t'më zë,

duke pritë at' puhi të ngrohte

që ka vec buza jote e pranvert.