Përpëliten në heshtje,

t'vetmet andrra të gjelbërta.

Netëve të zgjume,

lulet e verës,

fishken pa nji pik shi;

pa e ditur,

kujt ia kan borxh,

lumnin.

Thyhen e heshtin,

edhe shpirtërat.

Ata që kurr nuk mblodhën

nektar nga dhimbjet dashurore,

paskan drejt të na gjygj'tojnë?

Kemi ngelur në mëshirë të kohësis,

mes të ngecurve,

e të hecurve:

-Të cmendurit e shekullit

do të quhemi!

Oo, ata kurr s'do ta kuptojn,

(e mbase po, nji ditë)!

Shelgu pikëllues

Tjerrë e shtjerr koha

shtrojën e vet të gjatë.

Shtegut te saj të ngusht,

po piqemi si dy humbës.

Jam lodhur?

-Ke të drejtë.

Por,shihë botën për rreth;

(krizat,

termetet,

vërshimet,

luftrat),

shih -shelgun pikëllues;

sa më të rënda degët,

aq më i qëndrueshëm.

Dhe krejt në fund

shih rrethë vehtes.

Për gjithë cka shembe

-fillimi im- qenka fundi yt.

Jo,nuk janë njerzit,as jeta ,
jan fatet që lindin të kurdisuna qysh në embrion,
jan damarët që na lidhin nga brenda,
e s'na lëshojn. Kot rrehemi se jemi të lirë,
gjithmon ka disa dej që na tkurrin,
-ja, deri aty është kufiri-na e bëjn me dije.

As pylli më nuk është ai i njejti,
i jan dendur degët, është zymtë.
Drerët më nuk luajn nën dritën e hënës.
Mëngjeset të përgjumura prej vransive,
nata e gjatë ju paska lënë gjurmë nën qepalla.
Gjithcka është ndryshe, e edhe pylli...
Dikush si nëpër ëndërr thrriste këtej dikur:
-Zgjohu,drenushe, qenka qëndisur pylli me lule-mali !

U shterrën klithjet,

klithjet mbi natën e shurdhër,

e ti nuk e di,

saherë rash thellësive,

dhe preka fundin e territ,

si nji rënje e plogësht shiu.

Ishte ajo dëshira e cmendur e vetvdekjes,

dhe ajo drita e castit të fundit,

që më hurp, tunelit verbues,

e më ringjallë herash të panumërta.

Ti nuk e njehë atë ndjenjë,dhe bën mirë,

se të fortit vdesin vec nji herë.

Vjen e ma shpalon mëngjesin.

Gjunjëzohem para diellit-rrëfehem,

dhe Zot m'ndihmo,

nuk mehen dhimbjet me vnerin e pelint;

përqafoj dritërimin e tij

dhe ia puthë të gjitha dhimbjet e ambla

rrezeduarve që më bekojn.

Oaza

Buzëfresk.Më braktise.

Rreshkem në shtratin e detit të vdekurë

e dielli përcëllon, qysh se kur.

Qysh se ike,

oaza-shkretëtirë.

Valë nxehtësie rrin pezullë mbi ajër,

si liqe i vagëlluar.

Bregëvështrimit tim, mbete hije,

e se di më, në vjen a shkon.

E dehur nga vapa e verës,

më nuk e di në ishe vegim

a ëndërr, që do t'më vriste nji zgjimi.

Por, rëra që mbuloi këtej,

dëshmon se kishte nji detë,

dhe kto breg'za, horizontit,

valza t'mbetura pas nji stuhie...

Kush e valviti rërë-oazën ?

Këtej vallzonin engjujt dikur,

dhe i pahitinin krahët si pulëbardha.

Valët lazdruese,

lindnin poezi poetësh,

dhe ngjiteshin shkëmbinjëve,

vrapthi mbi lartësit e detit.

E ne, që i trazonim bashkë?

C'na katandisi kështu ?

Kush nga të gjithë ata,

që më s'paku pat' të drejtë...

O,thatësi e heshtur !

Tek kërcëllon,

pëlsasin rrudha të reja nëpër ty.

Erërat humbën udhën.

Bartën kopen e reve mbi dhena tjera.

Diku, mugëllojn lëndina të reja,

e dikush tjetër kullot nëpër to.